Review: Sigma 8-16mm F4.5-5.6 DC HSM

Met de 8-16mm doet Sigma het begrip ultragroothoek eer aan, een zoomobjectief met dergelijk bereik is uniek. Het objectief is ontworpen voor camera’s met aps-c-sensor. Met een cropfactor van 1.5x krijg je een kleinbeeldequivalent van 12-24mm. Dat was tot nu alleen mogelijk op een fullframe dslr, in combinatie met de Sigma 12-24mm EX DG voor fullframe-camera’s die Sigma al in het assortiment heeft.

Optische constructie

Het lensontwerp bestaat uit 15 elementen in 11 groepen. Begin 2010 kondigde Sigma de ontwikkeling van FLD-lenselementen aan, in de 8-16mm vind je er vier. Dit nieuwe type glaswerk presteert volgens de fabrikant gelijk aan fluorietelementen, maar kan goedkoper en lichter geproduceerd worden. Een hybride asferisch element moet zorgen voor minimale vervorming. Het glaswerk is voorzien van een Super Multi-Layer Coating tegen flare en ghosting.

Voor een ultragroothoek lijkt het objectief vrij smal en lang. Het bolle voorste lenselement wordt enigszins beschermd door de ingebouwde zonnekap. Het gebruik van filters is daardoor uitgesloten.

Autofocus

Het objectief is voorzien van een HSM-scherpstelmotor, wat resulteert in vrijwel onhoorbare en vlotte autofocus. Veel werk heeft de autofocus niet te verrichten, bij een dergelijk groot­hoekobjectief is de scherptediepte erg groot en hoeft de focusmotor maar kleine afstanden te overbruggen. Je kunt onderwerpen tot erg dichtbij benaderen. De minimale focusafstand van 24 cm is gemeten vanaf de sensor, in de praktijk zit er maar een centimeter of tien tussen het voorste lenselement en het onderwerp.

Sigma’s nieuwste ultragroothoek valt niet alleen op door het extreme bereik. Ook de optische prestaties zijn verrassend goed. Onderstaande testfoto’s zijn gemaakt in combinatie met een Canon EOS 400D camera, geschoten in raw-formaat en geconverteerd met Adobe Camera RAW. Verscherping is uitgeschakeld.

Optische prestaties 8mm

In het overzicht (boven) geven de rode markeringen de gebieden aan van onderstaande beeld­uitsneden op 100 procent weergave.

Resultaten

Op 8mm is de middenscherpte vanaf f/4.5 direct van goed niveau, dat blijft zo op f/5.6. Na f/8 zie je de scherpte iets afnemen als gevolg van diffractie. Ook de hoekscherpte is direct goed. Enkel de aller-uiterste hoeken zijn wat zacht op f/4.5. Diafragmeren naar f/5.6 levert verbetering op, de hoeken zijn het scherpst op f/8.

Optische prestaties 16mm

Resultaten

In de 16mm-stand zijn de resultaten al vanaf de grootse diafragmaopening van f/5.6 van hoog niveau. Enkel de hoeken verbeteren nog iets op f/8. Boven f/8 neemt de scherpte af als gevolg van diffractie.

Dat de hoeken weinig scherpteverlies vertonen is opvallend, juist ultragroothoekobjectieven hebben hier vaak last van. De beste resultaten haal je over het hele bereik rond f/5.6 en f/8. Daarboven verlies je snel scherpte door diffractie. Met name op f/16 en f/22 lever je veel details in, maar die standen heb je eigenlijk ook niet nodig, ook op f/5.6 en f/8 is de scherptediepte al zeer groot.

Aan vervorming weet Sigma niet te ontkomen. Op 8mm zie je flink wat bolvormige vertekening. Toch is het met zo’n drie procent niet veel meer als vergelijkbare objectieven die bij 10mm beginnen. De vervorming op 16mm is minder aanwezig en kussenvormig. Vignettering is flink aanwezig bij de grootste diafragmastanden. Vanaf f/8 is dit grotendeels verdwenen en heb je er weinig last van.

Boven: vervorming 8mm, onder: vervorming 16mm

Chromatische aberraties

Bewonderenswaardig is het gebrek aan chromatische aberraties. Ook dit is een kwaal waar veel ultragroothoeken last van hebben, de Sigma 8-16mm niet. Het mag duidelijk zijn dat de nieuwe FLD-lenselementen hun werk goed doen. Enkel in extreme gevallen zie je lichte kleurlijntjes langs contrastrijke onderwerpen, dat blijft echter tot een minimum beperkt.

Bovenstaande uitsnede is een 200 procent weergave van het rood gemarkeerde gebied.

Flare

Door de extreme beeldhoek en het bolle lenselement is het objectief vrij gevoelig voor flare. Het ingebouwde zonnekapje kan daar ook weinig aan veranderen. Met name een lichtbron in de hoek van het beeld levert soms storende vervormingen op in beeld. Het contrast blijft echter op orde, ook zijn felle lichtbronnen in het midden van het beeld geen probleem.

Onderstaande testfoto's zijn geschoten in combinatie met een Canon 400D. De raw-bestanden zijn omgezet in Adobe Camera Raw met standaardinstellingen, zonder verscherping. Via de menuoptie zijn de foto’s in originele 10-megapixelresolutie te downloaden.

Op alle foto's berust copyright. Foto's mogen enkel gebruikt worden voor persoonlijke evaluatie­doeleinden.

Met de 8-16mm weet Sigma een aantal grenzen te verleggen. Niet alleen in het bereik – waar de concurrentie blijft steken op maximaal 10mm is de 2mm extra groothoek van Sigma een flink verschil – maar ook op gebied van optische prestaties scoort de nieuwe ultragroothoek goed.

De nieuwe FLD-lenselementen werpen duidelijk hun vruchten af, chromatische aberratie is vrijwel niet te vinden. Ook de scherpte is zeer goed. Waar de meeste groothoekobjectieven met onscherpte in de hoeken te kampen hebben blijft dit bij Sigma’s extreme variant zeer goed binnen de perken.

Door het bolle lensontwerp en de grote beeldhoek is het objectief wel gevoelig voor flare en ook vignettering ontkomt Sigma niet aan, maar de vertekening blijft relatief goed onder controle. Al met al is de 8-16mm niet alleen de wijdste groothoeklens, maar ook een van de beste die je kunt krijgen voor aps-c-camera’s.

Oordeel